// KILKA SŁÓW O MNIE

Cześć, jestem Cezary

Jestem zwyczajną osobą, która pod wpływem kilku ważnych decyzji postanowiła zostać programistą i mówcą.

Chcę poznawać i odkrywać siebie oraz spędzać czas z ludźmi, którzy rozumieją potrzebę dzielenia się wiedzą z innymi.

Poznaj moją historię Napisz do mnie

[01]Programista

C#, ASP.NET i aplikacje działające za kurtyną internetu.

[02]Mówca

Konferencje, webinary, Toastmasters i nieustanna nauka komunikacji.

[03]Autor

Dwa blogi prowadzone pomimo dysleksji — po to, aby wiedza nie znikała.

// SKĄD SIĘ TO WSZYSTKO WZIĘŁO

Moja historia

Urodziłem się w 1988 roku w Białej Podlaskiej. Skończyłem tamtejszą PSW oraz Polsko-Japońską Szkołę Technik Komputerowych w Warszawie. Jestem magistrem inżynierem, choć te tytuły najbardziej odczuwalnie zwiększyły mi wymiar urlopu wypoczynkowego.

Początek

Dlaczego zostałem programistą

Większość dzieciństwa spędziłem z Commodore na kasety, później z Amigą 500, a następnie Amigą 1200. Rodziców nie było wtedy stać na PC. Fascynacja komputerami zaczęła się między innymi od tego, że mój starszy brat zjadał mi głowę Reptilem w Mortal Kombat 2.

Amiga miała mnóstwo wspaniałych gier: MoonStone, Mortal Kombat, Dune 2, Settlers, Sensible Soccer, MasterBlaster, Deluxe Galaga, Cannon Fodder, Genghis Khan, Doman i Franko.

Jako pięciolatek rozważałem różne drogi. Chciałem być grafikiem, bo uwielbiałem kreskówki, ale nie umiałem dobrze rysować. Myślałem o pisaniu fantastyki, lecz byłem dyslektykiem. Zostało marzenie o programowaniu — lubiłem gry i nie wiedziałem jeszcze, na czym programowanie polega, więc nic nie zdążyło mnie do niego zniechęcić.

Amiga i wspomnienia z gier Mortal Kombat 2, Settlers, Dune 2 oraz The Lost Vikings

Nauka publiczna

Dlaczego zacząłem pisać o programowaniu

Wiedziałem, co chcę robić, ale nie wiedziałem jak zacząć — zwłaszcza w Białej Podlaskiej. Prawdziwy komputer dostałem dopiero przed maturą, mając 18 lat. W liceum były jedynie podstawy HTML.

Po studiach informatycznych uświadomiłem sobie, że nadal niewiele umiem. Pracy nie było, znajomi wyjechali do większych miast, a ja czułem, że zawiodłem swoje dziecięce marzenie.

„Walić moją pisownię. Co może się jeszcze gorszego zdarzyć?”

Wziąłem książkę o C# i zacząłem pisać kurs, ucząc się od podstaw. Blog stał się narzędziem nauki oraz sposobem pomagania ludziom, którzy również od najmłodszych lat chcieli zostać programistami. Każdy powinien mieć prawo próbować spełniać swoje marzenia.

Cezary Walenciuk na spotkaniu Toastmasters

Wyjście na scenę

Dlaczego zostałem mówcą

Na studiach pojawiło się drugie marzenie, nawet silniejsze niż to o programowaniu. Miałem dość samotności i bycia introwertykiem. Chciałem stać się bardziej otwarty, choć kontakt z ludźmi budził we mnie duży lęk.

Obejrzałem prezentacje Microsoftu z konferencji MIX 11 i zobaczyłem programistów, którzy przemawiają. Pomyślałem, że jeśli ludzie przez godzinę zobaczą mnie jako otwartą osobę, z czasem sam zacznę w to wierzyć i przeniosę tę energię do codziennego życia.

Ściągnąłem około 50 GB materiałów z konferencji, przez co uczelnia zablokowała mi internet, podejrzewając zupełnie inne treści. Później były liczne upadki, ale punktem zwrotnym okazało się spotkanie Jerzego Zientkowskiego w 2013 roku. Polecił mi Toastmasters oraz szkolenie Spectacular Speaking — i wtedy zaczęła się poważniejsza gra.

Drugi blog

Dlaczego zacząłem pisać o przemawianiu

Na konferencjach i spotkaniach zobaczyłem, że mogę zaoferować coś więcej niż wiedzę techniczną. Blog programistyczny był kierowany głównie do studentów oraz programistów i brakowało mi przestrzeni na teksty o komunikacji i własnym życiu.

Pojawił się też problem z notatkami ze szkoleń. Pamięć jest kiepskim nośnikiem danych, dlatego warto zamieniać doświadczenia w słowa. Tak powstał blog o przemawianiu — miejsce, w którym zebrana wiedza może przydać się również komuś innemu.

Blog o programowaniu Blog o przemawianiu

Cezary Walenciuk podczas spotkania Toastmasters

// TERAZ TWOJA KOLEJ

Porozmawiajmy

Masz pytanie, pomysł na współpracę albo po prostu chcesz się przywitać?

Przejdź do formularza kontaktowego